ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ CULTURENOW

Είναι ο πρώτος Έλληνας συγγραφέας που έκανε την αλεξανδρινή φιλόσοφο «Υπατία» μυθιστόρημα. Το έργο του παρουσιάστηκε στη Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας
από Έλληνες και ξένους λόγιους, ενώ το βιβλίο του κατέγραψε πωλήσεις μπεστ σέλερ. Σήμερα είναι έτοιμος να καταθέσει στο αναγνωστικό κοινό, ένα νέο του έργο, με θέμα την πορεία των γυναικών μέσα από τον πόλεμο, τη στέρηση και τα κοινωνικά ταμπού. Τον συναντήσαμε στον Ιανό και συνομιλήσαμε για όλα όσα τον ενδιαφέρουν και τον απασχολούν.
Συνέντευξη: Γρηγόρης Χαλιακόπουλος

CultureNow.gr: Έχετε γράψει δεκατέσσερα βιβλία. Λύτρωση, εκτόνωση ή συνήθεια το γράψιμο για σας;
Δημήτρης Βαρβαρήγος: Η ερώτησή σας, σα να θέλει να ανοίξει τις σκέψεις μου। Το γράψιμο για μένα είναι τρόπος ζωής, καθώς δεν θα υπάρχω αν το σταματήσω… «ζω για να γράφω», και ατυχώς δεν «γράφω για να ζω». Το γράψιμο, εξιτάρει τον ψυχικό και συναισθηματικό κόσμο μου. Καταλαγιάζει τις δύσκολες-δύστροπες ψυχικές πλευρές του οργανισμού μου. Με κάνει καλύτερο άνθρωπο και χαίρομαι όταν βρίσκω κάποιον να έχει ταυτιστεί με τις απόψεις μου - πάντα μέσα από τα βιβλία…

Cul.N.: Πάντα επιδιώκετε την ταύτιση με τους αναγνώστες σας;
Δ.Β.: Αλίμονο, όχι! Άλλη είναι η «αισθητή λογική» μου ως ανθρώπου και άλλη η «υπεραισθητή» στους δρόμους που ακολουθούν οι ήρωες των βιβλίων μου. Έχουν δικούς τους χαρακτήρες, αυτοί οδηγούν τις ζωές τους, εκείνη την ώρα που αποκαλύπτονται οι πράξεις και οι πρακτικές τους. Ο ρόλος μου εμένα είναι του απλού γραφιά. Μιλάω για την υπεραισθητή ταύτιση, για όσα γράφω στα βιβλία μου. Αυτή η σιωπηλή επικοινωνία με τους αναγνώστες, που χαρίζουν οι λέξεις και οι έννοιες τους, είναι το κέρδος για το συγγραφέα.

Cul.N.: Η συνήθης αφορμή για να αρχίσετε ένα βιβλίο;
Δ.Β.: Από πολλά πράγματα! Ακόμα και μια λέξη φτάνει να κινήσει τη διαδικασία της έμπνευσης. Η έμπνευση είναι στιγμιαία, έρχεται σαν αστραπή, κατόπιν για να υλοποιηθεί θέλει κόπο και πολύ δουλειά μέχρι να ολοκληρωθεί ένα βιβλίο. Δεν είναι υπερβολή αν χρησιμοποιήσω τη φράση πως, ο συγγραφέας «φτύνει αίμα» μέχρι να το φέρει βόλτα.Ωστόσο, προσπαθώ να επιλέγω όχι πολύ ειπωμένα θέματα, αλλά δύσκολα. Δεν είναι βίτσιο, αλλά μεγάλη πρόκληση. Στοιχηματίζω με τον εαυτό μου για το αποτέλεσμα και μάλλον τα καταφέρνω, όπως έχει αποδειχτεί με την αποδοχή των αναγνωστών μου.

Cul.N.: Ένα δύσκολο θέμα που έχετε πραγματευτεί;
Δ.Β.: Θα έλεγα πως «Το υστερόγραφο μιας συγγνώμης», είναι ιστορία σκληρή κι απρόβλεπτη, γιατί αγγίζει μια από τις ισχυρότερες σχέσεις στη ζωή του ανθρώπου, καθώς πραγματεύεται τη σχέση μάνας και γιου. Είναι ένα θέμα μέσα από το οποίο ο αναγνώστης θα παρακολουθήσει την ψυχική πάλη και υπέρβαση των ηρώων του βιβλίου. Κατά τη γνώμη μου το κείμενο ασκεί άμεση επίδραση στους αναγνώστες και τους υποβάλει σε θετική ή αρνητική κριτική. Μια αιχμηρή ιστορία όπου το ασυνείδητο και ο ρεαλισμός, συνθέτουν έναν ψυχικά απρόβλεπτο εφιάλτη. Και παρ’ όλο το φόβο μου για το δύσκολο εγχείρημα να εισχωρήσω και να ασχοληθώ με έναν άγραφο νόμο, βρήκα τρομερή ανταπόκριση και συμπόρευση στα λεγόμενα μου από γυναίκες μανάδες. Είναι κάτι που μου δίνει κουράγιο και αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια.

Cul.N.: Η Υπατία όμως ήταν η μεγάλη επιτυχία σας…
Δ.Β.: Είμαι ευτυχής που μου έλαχε να είμαι ο πρώτος Έλληνας που έφερα στο φως μια ιστορία επιμελώς αποσιωπημένη. Όσο κι αν προσπαθούμε να δείχνουμε πως είμεθα άτομα ελεύθερα, στην πραγματικότητα η κοινωνία μας είναι πολύ συντηρητική και φοβισμένη έχοντας αξεπέραστα ταμπού σε ορισμένα θέματα γύρω από την ηθική αντίληψη και τη θρησκεία.
Η Υπατία ήταν μια σπουδαία γυναίκα, επιστήμονας η οποία προηγήθηκε της εποχής της και γι αυτό - όπως συμβαίνει στους χαρισματικούς ανθρώπους να τους απορρίπτουν στην εποχή τους - την κατακρεούργησαν.

Cul.N.: Το συναίσθημα μετά από κάθε βιβλίο σας που κυκλοφορεί;
Δ.Β.: Ευτυχία και ταυτόχρονα λύπη. Ευτυχία που τα κατάφερα και ο πνευματικός κόπος δεν πήγε στράφι, αλλά βρήκε ανταπόκριση απ’ το κοινό. Και λύπη, γιατί ενώ είναι κάτι απόλυτα δικό μου, το μοιράζομαι με άλλους. Αλλά αυτό είναι και το ζητούμενο των δημιουργών, η τέχνη τους να ανήκει στους άλλους.

Cul।N.: Κάπου διάβασα να λέτε πως τίποτα δεν είναι βρώμικο, αν είναι ομολογημένο;

Δ.Β.: Μέσα από τα κείμενα βγαίνουν πολλές αλήθειες, αντιθέσεις παράλογες ή λογικές αποτιμήσεις. Κι αν για κάποιον είναι βρώμικο ένα θέμα για κάποιον άλλον είναι απλώς ένα θέμα…
«Παν μέτρο άριστο» θα έλεγα!
Όσον αφορά εμένα ως συγγραφέα, κανένα κείμενο δεν με τρομάζει ή με βάζει σε σκέψεις για ηθικούς φραγμούς. Η ζωή προηγείται της τέχνης, όλα τα σενάρια που πλέκονται σε ένα μυαλό έχουν προηγηθεί από την ίδια τη ζωή, οπότε τίποτα δεν με ξαφνιάζει. Τα βλέπω αυτά τα κείμενα ως ιδιαίτερο ή διαφορετικό αφηγηματικό λόγο.

Cul.N.: Παρατηρώ μια ιδιαίτερη ροπή σας να ασχολείσθε αποκλειστικά με το παρελθόν. Το παρόν δεν σας δημιουργεί ενδιαφέρον ανάλογο;
Δ.Β.: Προς το παρόν όχι. Τα ερεθίσματα της έμπνευσής μου δεν με οδηγούν στο σήμερα. Με εξιτάρει η αποκάλυψη ξεχασμένων γεγονότων. Σαν να βγάζεις από την τέφρα της ιστορίας αλήθειες που δεν έχουν ειπωθεί. Αυτό για μένα είναι ένα σημαντικό και γοητευτικό παιχνίδι που δεν έχει ταίρι.


Cul.N.: Περιγράψτε μου το χώρο του βιβλίου…
Δ.Β.: Λαβύρινθος! Φαντασία, ιδέες και υλισμός, πώς να συμπράξουν ιδανικά; Η τέχνη στηρίζεται από το χρήμα, είναι σαν τον έρωτα που περνάει από το στομάχι. Σε παράλληλους δρόμους με διαφορετικό ύφος και αποτέλεσμα. Οι συγγραφείς έχουν να αντιμετωπίσουν την σκληρή πραγματικότητα των εκδοτών, που λογικά κι αυτοί, έχουν διαφορετική αντίληψη απ ότι ο εσώτερος κόσμος των δημιουργών. Με τη σειρά τους ποντάρουν χρήματα σε ένα αβέβαιο αποτέλεσμα. Φαύλος κύκλος. Αλλά όλα, είναι μεσ΄ το παιχνίδι.

Cul.N.: Ερμηνεύστε μου τη λέξη «Αγάπη»…
Δ.Β.: Πικρό το καλό φάρμακο… έτσι είναι η αλήθεια. Γεννιόμαστε και γερνάμε μόνοι, αν και κάποτε παντρευόμαστε επιδιώκοντας να τη βρούμε μέσα από δυσκολίες και αγώνες. Τι άλλο σημαντικό υπάρχει στη ζωή εκτός από την Αγάπη. Και είναι τόσο σπουδαίο όταν την προσφέρεις στον άλλον δίχως αντάλλαγμα. Αλλά βλέπεις, έχει κι αυτή μπει στο τρυπάκι της ανταγωνιστικής και καταναλωτικής πρακτικής. Ζητούμενο όλων είναι, αλλά όλοι μαζί της είμαστε φειδωλοί. Φοβούμαστε να αφήσουμε τον εαυτό μας να σκορπιστεί κι ας την έχουμε μέσα μας έμφυτη. Η ανασφάλεια στις δυτικές κοινωνίες και ο εγωκεντρισμός ότι «εγώ είμαι καλύτερος», «εγώ τα ξέρω όλα», δημιουργεί την ανάγκη της όλο και μεγαλύτερης επιβεβαίωσης. Από τη στιγμή όμως που η επιβεβαίωση είναι δεδομένη και σίγουρη από μια πηγή, τότε εξανεμίζεται το ενδιαφέρον της. Έρχεται η ώρα που το «Εγώ» επιθυμεί την επιβεβαίωση από άλλη πηγή και συνεχίζεται αενάως το παιχνίδι αυτό. Η Αγάπη αφυπνίζει τα συναισθήματα, ομαλοποιεί τις αντιδράσεις μας και οι πράξεις μας γίνονται όλο και καλύτερες.

Cul.N.: Θάνατος;
Δ.Β.: Το αναπόφευκτο, το μοναδικό αληθινό γεγονός στη ζωή μας.

Cul.N.: Κλείνοντας να σας ρωτήσω τι καινούργιο ετοιμάζεται;
Δ.Β.: Ένα χιλιοειπωμένο θέμα πολέμου, που όμως εγώ το καταθέτω μέσα από τις γυναίκες που έζησαν τα γεγονότα του πολέμου, του πόνου, της δουλείας, του θανάτου. Επιτρέψτε όμως να μην αποκαλύψω περισσότερα στοιχεία του αυτή τη στιγμή, πριν κυκλοφορήσει. Ίσως στο μέλλον αν με ξαναθυμηθείτε να μιλήσουμε…

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΝΑΟΥΣΑΣ - ΠΑΡΟΣ

Μάθημα Δημιουργικής Γραφής

στο Γυμνάσιο Νάουσας στην Πάρο στις 13- 05- 2008

Χάρη στο πρόγραμμα του ΕΚΕΒΙ, συγγραφείς στα σχολία, συναντήθηκα με παιδιά του Γυμνασίου Νάουσας - Πάρου για το μάθημα Δημιουργικής γραφής με αντικείμενο το διήγημα και το παραμύθι. Μίλησα για το πως το γράψιμο μπορεί να γίνει μια σοβαρή πνευματική ενασχόληση.
Τα μαθήματα δημιουργικής γραφής σαφώς και δεν είναι ο καταλύτης που θα κάνουν κάποιον συγγραφέα, αλλά όπως κάθε τέχνη έχει την τεχνική της, παρατέθηκαν ορισμένες συμβουλές
και κανόνες ώστε όποιος έχει την πρόθεση να ασχοληθεί με τη συγγραφή κάποιου είδους λογοτεχνικού κειμένου, να γνωρίζει τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει।

Η Έμπνευση - η Σύνοψη - το Θέμα - η Πλοκή - ο Ήρωας - οι Διάλογοι - ο Χώροχρόνος.
στοιχεία απαραίτητα για τη συγγραφή λογοτεχνικών κειμένων...

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΔΗΜΟΥ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ

Η Δημοτική βιβλιοθήκη του Δήμου Πετρούπολης τη Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012 στις 7:00, το απόγευμα στο Πνευματικό Κέντρο, έγινε εκδήλωση - αφιέρωμα σε τρεις λογοτλεχνες της πόλης μας.

Τον Δημήτρη Βαρβαρήγο, Κωστούλα Τομαδάκη και Δόμνα Κατσαμάκη.

την εκδήλωση παρουσίασαν και συντόνισαν, η Έλενα Σιούτη και η Άννα Χρονοπούλου

αναρτήθηκε από: Δημήτρη Βαρβαρήγο

Πιστοποιητικό Ανυπαρξίας

ΠΟΙΗΣΗ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ
«ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ»
Σχήμα: 14Χ21 Σελίδες: 60
Εξώφυλλο: Μαλακό
Τιμή: 9€
ISBN: 978-960-380-224-2Εκδόσεις: Χρήστος Ε. Δαρδανός
Η ποιητική συλλογή, «Πιστοποιητικό Ανυπαρξίας» εκφράζει την αγωνία απέναντι στα προαιώνια ερωτήματα της ζωής για την αγάπη, τον έρωτα, τη μοναξιά, την αντιπαλότητα μεταξύ καλού κακού ώσπου ν’ αγγίξει το μοναδικό σίγουρο αποτέλεσμα, τον θάνατο.
Μια εκφραστική αναζήτηση γεμάτη φαντασία που απεικονίζει την ομορφιά και την ασχήμια πότε σε κόσμους όμορφους, ιδανικούς κι άλλοτε σε άβατους και ξένους.
Όνειρα!.. και η ζωή γελάει μαζί μας.


Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος, γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπουδάζει ζωγραφική, σεναριογραφία, θέατρο και λογοτεχνία "awarded by the writing school". Από τη θεατρική ομάδα "ΔΙΟΔΟΣ" ανέβηκαν τα έργα: «Τύψεις» - «Οι ανάγκες των αισθήσεων» - «Το όνειρο μιας αγάπης» και «Ο έρωτας και ο θάνατος».
Στη λογοτεχνία εμφανίζεται με το μυθιστόρημα.
«Η γοητεία της δεύτερης φύσης». Ακολουθούν τα βιβλία: «Πάθος», εκδόσεις Όμβρος.«Με το ίδιο χρώμα η νύχτα και η σιωπή». «Γυναίκες του Κόσμου», «Είναι δύσκολη η αγάπη», «Αδιέξοδοι έρωτες», από τις εκδόσεις του Χρήστου Ε. Δαρδανού.
Από τις εκδόσεις Άγκυρα κυκλοφορούν: «Υπατία» ιστορικό μυθιστόρημα, «Το υστερόγραφο μιας συγγνώμης», «Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε» Τα εικονογραφημένα παιδικά βιβλία: «Θεοδώρα, μια αληθινή αυτοκράτειρα» «Διγενής Ακρίτας, ο ήρωας που έγινε θρύλος» «Ο τελευταίος Αυτοκράτορας» και «Η Μεγάλη εξέγερση»
Το βιβλίο: «Ίμερος και Αστραία – Το μυστικό της σιωπηλής χώρας» είναι το πρώτο του βιβλίο ηρωικής φαντασίας για παιδιά από τα πέντε συνολικά για την ολοκλήρωση της ανθολογίας, Ουρανός, από τις εκδόσεις Χατζηλάκος.
www.dvarvarigos.gr

ΥΠΑΤΙΑ

Δημήτρης Βαρβαρήγος

ΥΠΑΤΙΑ

Ιστορικό μυθιστόρημα 7η έκδοση

εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ

σελ: 530
τιμή: 18ευρω

Η συγκλονιστική ιστορία της γυναίκας που δίδασκε παντού το ελληνικό πνεύμα, συγκρόυστηκε με τον κλήρο και κατηγορήθηκε ως μάγισσα…Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος στα βαθειά νερά της λογοτεχνίας μας μεταφέρει με δεξιοτεχνία σε μία εποχή και σε ιστορικά γεγονότα, που μόνο δοκιμιακά είχαν μέχρι σήμερα ιδωθεί। Το ιστορικό μυθιστόρημα για τη ζωή και το τέλος της φιλοσόφου Υπατίας της Αλεξανδρινής καλοδουλεμένο με αγάπη στα κείμενα, κυλάει αβίαστα, με φανταστικούς διαλόγους και εικόνες, γύρω από πρόσωπα και γεγονότα τα οποία ο συγγραφέας τόσο πειστικά και γλαφυρά περιγράφει। Για το ότι το μυθιστόρημα γράφτηκε με πολύ δουλειά και αγάπη από τον συγγραφέα πείθεται ο αναγνώστης από τις εισαγωγικές σελίδες του, όπου ο πίνακας περιεχομένων μας προϊδεάζει για τα πενηνταδύο κεφάλαια χωρισμένα σε δύο βιβλία και σε παράρτημα καθώς και για τη χάρτα της Αλεξάνδρειας που δείχνουν το σεβασμό και αποτελούν έναν οδηγό πλοήγησης στο μεγάλο αυτό μυθιστόρημα॥ Ο συγγραφέας έκανε ενδελεχή έρευνα για να φτάσει στο τόσο σημαντικό κι απολαυστικό ανάγνωσμα।4ος-5ος αιώνας μ।Χ। Η φημισμένη Αλεξάνδρεια πνίγεται στο κρασί των καπηλειών, στις ηδονές των γυναικών του δρόμου, στις δεισιδαιμονίες, στις φιλοσοφικές διαφορές και διαμάχες των θρησκευτικών φανατισμών με τους φονικούς διωγμούς। Μέσα σε αυτή τη διαφθορά, μια γυναίκα αφοσιωμένη στα ελληνικά ιδεώδη διδάσκει στο πανεπιστήμιο, στους δρόμους και στο σπίτι της το αστείρευτο ελληνικό πνεύμα. Αυτή η σοβαρή ευθύνη δεν της στερεί το γυναικείο ένστικτο, και στο πρόσωπο του χριστιανού επάρχου βρίσκει τον έμπιστο φίλο και άντρα. Η φιλία και ο πλατωνικός δεσμός που αναπτύσσεται ανάμεσά τους ενοχλεί τον κλήρο, που δεν αργεί να στραφεί εναντίον της και να της προσάψει κατηγορίες, ως μάγισσας και υποκινήτριας εχθρικών ενεργειών εναντίον του…Πετυχημένη τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής με επίκεντρο μια αξιόλογη γυναίκα που πλήρωσε με τη ζωή της τις αρετές του φύλου της, καθώς βρέθηκε στο μεταίχμιο της ιστορίας, από το λυκόφως του νεοπλατωνισμού στους πρώτους σκοτεινούς αιώνες του Χριστιανισμού.Μία ζεστή εκδήλωση για το βιβλίο απολαύσαμε πρόσφατα στο Art-café φουαγιέ του Θεάτρου της Ημέρας ( Αθήνα – Πανόρμου) την παρουσίαση έκανε η συγγραφέας Ελένη Στασινού, ενώ μουσικά επένδυσε με ρυθμούς και τραγούδια ο συνθέτης Αλέξανδρος Χάχαλης.Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος γεννήθηκε στην Αθήνα του '51. Σπούδασε ηλεκτρονικά, σεναριογραφία, θέατρο και λογοτεχνία. Τα θεατρικά του έργα "Τύψεις", "Οι ανάγκες των αισθήσεων", "Το όνειρο μιας αγάπης" και "Ο Έρωτας και ο Αθάνατος", ανέβηκαν από τη θεατρική ομάδα "Δίοδος". Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1995 με το μυθιστόρημα "Η γοητεία της δεύτερης φύσης". Ακολούθησαν τα βιβλία: "Πάθος", εκδ. Όμβρος, 1996, "Με το ίδιο χρώμα η νύχτα και η σιωπή", 1998, "Γυναίκες του κόσμου", 1999, "Είναι δύσκολη η αγάπη", 2000,

"Αδιέξοδοι έρωτες", 2001, όλα από τις εκδ. Χρήστος Ε. Δαρδανός, "Υπατία", 2005, εκδ. Άγκυρα. Το βιβλίο "Ίμερος και Αστραία-Το μυστικό της σιωπηλής χώρας", 2003, εκδ. Χατζηλάκος, είναι το πρώτο του βιβλίο ηρωικής φαντασίας για παιδιά από τα πέντε συνολικά για την ολοκλήρωση της ανθολογίας "Ουρανός". Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και ένας εκ των τεσσάρων ιδρυτών του λογοτεχνικού περιοδικού "Ίαμβος".
Σχολίασε ο Αντώνης Δεσύλλας

JOHN LENNON

Ο Λένον γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1940 στο Λίβερπουλ της Μεγάλης Βρετανίας, πιθανά κατά τη διάρκεια μίας γερμανικής αεροπορικής επιδρομής. Η μητέρα του, Τζούλια Στάνλεϋ, ήταν κόρη αξιωματικού, ενώ ο πατέρας του, Άλφρεντ Λένον, εργαζόταν ως σερβιτόρος σε πλοία που πραγματοποιούσαν ταξίδια στον Ατλαντικό, κατά τη διάρκεια των οποίων τραγουδούσε ή συμμετείχε σε μουσικές συναυλίες. Μετά τη γέννηση του γιου του, εκείνος εγκατέλειψε την οικογένεια, ενώ η μητέρα του ανέθεσε τη φροντίδα του Τζων Λένον στην αδελφή της Μαίρη (Μίμι) και τον σύζυγό της, Τζωρτζ Σμιθ, ο οποίος διατηρούσε γαλακτοκομείο. Όταν ο Λένον ήταν δεκατριών ετών, ο Τζωρτζ Σμιθ πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία
Με τους Beatles, ο Λένον εμφανίστηκε στο Αμβούργο το καλοκαίρι του 1960, σε μία από τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις τους. Στις 23 Αυγούστου 1962, παντρεύτηκε για πρώτη φορά, την Σύνθια Πάουελ, συμφοιτήτρια του στη Σχολή Καλών Τεχνών του Λίβερπουλ και έγκυος με το γιο του, Τζούλιαν Λένον, που γεννήθηκε τον επόμενο χρόνο στις 8 Απριλίου.
Ένα μήνα μετά το γάμο του, ηχογράφησε με τους Beatles τον πρώτο τους δίσκο, Love Me Do, ο οποίος κατέκτησε την 17η θέση στη Μεγάλη Βρετανία, μία σημαντική επιτυχία για ένα άγνωστο μέχρι τότε συγκρότημα της επαρχίας. Ακολούθησε ο επόμενος δίσκος, Please Please Me, ο οποίος κατέλαβε την πρώτη θέση σηματοδοτώντας την ανοδική πορεία του συγκροτήματος. Μαζί με τον Μακάρτνεϋ, ο Λένον υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία των Beatles, που στη διάρκεια της δεκαετίας 1960-1970 κατάφεραν να αναρριχηθούν στην κορυφή της δόξας. Υπήρξε ένας από τους κύριους συνθέτες του συγκροτήματος, τραγουδιστής και κιθαρίστας, συμμετέχοντας συχνά και στο πιάνο.
Το καλοκαίρι του 1971, ταξίδεψε με τη Γιόκο Όνο στην Αμερική. Εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη και σύντομα δραστηριοποιήθηκαν πάνω σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, συμμετέχοντας ενεργά σε ένα ευρύ φάσμα πολιτικών διαδηλώσεων. Στο μεσοδιάστημα, ο Λένον ολοκλήρωσε την ηχογράφηση τεσσάρων δίσκων, Some Time in New York City (μαζί με την Γιόκο
Όνο, 1972), Mind Games (1973), Walls and Bridges (1974) και Rock ‘n’ Roll (1975). Παράλληλα, από τον Οκτώβριο του 1973 μέχρι τον Ιανουάριο του 1975, χώρισε προσωρινά με την Γιόκο Όνο, κατά τη διάρκεια μίας περιόδου που ο ίδιος αποκάλεσε αργότερα «χαμένο Σαββατοκύριακο».
Μετά την επανασύνδεσή του με τη Γιόκο Όνο και για τα επόμενα πέντε χρόνια, ο Λένον απείχε από τη δισκογραφία επιστρέφοντας σε μία αυστηρά ιδιωτική ζωή καθώς, σύμφωνα με την εξήγηση που έδωσε ο ίδιος, επιθυμούσε να αφοσιωθεί στην ανατροφή του γιου τους, Σων Λένον. Ένα ταξίδι του με ιστιοφόρο, στις Βερμούδες, κατά τη διάρκεια έντονης καταιγίδας, αποτέλεσε την αφορμή για την δημιουργία μίας νέας σειράς τραγουδιών που προορίζονταν για τον επόμενο δίσκο του, με τίτλο Doubble Fantasy, ο οποίος ολοκληρώθηκε τελικά σε συνεργασία με τη Γιόκο Όνο. Το Double Fantasy αποτέλεσε τον τελευταίο προσωπικό δίσκο του Λένον που κυκλοφόρησε ενόσω ήταν εν ζωή, και χαρακτηρίζεται ως ένας «ύμνος στην οικογενειακή επιτυχία»[6]. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, ηχογράφησε επίσης ένα τμήμα του δίσκου Milk and Honey που ολοκληρώθηκε αργότερα από την Γιόκο Όνο και κυκλοφόρησε μετά το θάνατό του, τον Ιανουάριο του 1984.
Στις 8 Δεκεμβρίου του 1980, λίγο μετά τις 23:00 ώρα Γκρίνουϊτς, το διάσημο μέλος του θρυλικού συγκροτήματος των Μπιτλς έπεσε νεκρό μπροστά από το διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία 40 χρονών, από τα πυρά ενός νεαρού Αμερικανού που ονειρευόταν να κλέψει λίγη από τη δόξα του.
«Ημουν ο κανένας μέχρι που σκότωσα τον μεγαλύτερο κάποιον στη γη» ήταν τα λόγια του Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν, του ανθρώπου που στις 8 Δεκεμβρίου του 1980 δολοφόνησε τον Τζον Λένον μπροστά στο συγκρότημα κατοικιών που έμενε στο Μανχάταν।

IMAGINE john LENNON
Φαντάσου να μην υπήρχε παράδεισος
Είναι εύκολο να προσπαθήσεις
Ούτε κόλαση από κάτω μας
Από πάνω μας μόνο ουρανός
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζουν για το σήμερα
Φαντάσου να μην υπήρχαν χώρες
Φαντάσου, δεν είναι δύσκολο να το κάνεις
Κανένας λόγος για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς
Και καμιά θρησκεία
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζουν ειρηνικά
Μπορείτε να πείτε ότι είμαι ονειροπόλος
Αλλά δεν είμαι ο μοναδικός
Ελπίζω κάποια μέρα να ενωθείς μαζί μας
και όλος ο κόσμος να γίνει ένα
Φαντάσου να μην υπήρχε ιδιοκτησία
Αναρωτιέμαι αν μπορείς
Καμιά πείνα ή ανάγκη ή απληστία
Οι άνθρωποι να είναι αδέλφια
να μοιράζονται όλο τον κόσμο
Μπορείτε να πείτε ότι είμαι ονειροπόλος
Αλλά δεν είμαι ο μοναδικός
Ελπίζω κάποια μέρα να ενωθείς μαζί μας
και όλος ο κόσμος να γίνει ένα

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

= ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΣΙΝΟΥ=

Η Πηγή, όμορφη κι αέρινη σαν νεράιδα του δάσους, μεγαλώνει με τον πατέρα της, άνθρωπο προοδευτικό για τα δεδομένα της εποχής του Όθωνα και των Βαυαρών αντιβασιλέων. Στους Δελφούς, η ζωή κυλά πανω στα παλιά ήθη που θέλουν το κορίτσι αδύναμο και σκιά του άνδρα. Όμως η Πηγή είναι διαφορετική. Θα ερωτευθεί τον νεαρ΄Δανιήλ και θα του δοθεί με όλη της την καρδιά. Ο Μιχαήλ, ο μεγαλύτερος αδελφός του αγαπημένου της, τυφλωμένος από ερωτικό πόθο, θα γίνει αδελφοκτόνος. Φονιάς και ξεγραμμένος απ' όλους, θα κρυφτεί στα βουνά και θα ενωθεί με τους ληστές... Ζει με μια μόνο ελπίδα, να μπορέσει μια ημέρα να κερδίσει την Πηγή, τη μεγάλη αγάπη της ζωής του...

Εκδόσεις Ενάλειος

ΥΠΑΤΙΑ- ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής

Αν έχεις το στοιχείο της συγγραφής
Αν θέλεις να μάθεις τα μυστικά και τις τεχνικές που θα σου κάνουν το γράψιμο πιο εύκολο παρακολούθησε τον κύκλο συναντήσεων και γράψε το δικό σου Σενάριο-Μυθιστόρημα - Θεατρικό έργο ή παραμύθι.

1ος Κύκλος
Σεμινάριο δημιουργικής γραφής για τη συγγραφή λογοτεχνικού έργου.
2ος Κύκλος
1} Συγγραφή έργων από τους συμμετέχοντες.
2} Ανάγνωση και διόρθωση των έργων.
3} Ομαδική συνεργασία για συγγραφή τηλεοπτικού έργου.
3ος Κύκλος
Προετοιμασία παρουσίασης έργων των συμμετασχόντων σε εκδήλωση στο Πνευματικό κέντρο Πετρούπολης και στο café delarte στην Ακρόπολη.

Στις συναντήσεις θα δημιουργηθεί η «πρώτη ύλη» για την συγγραφή ενός βιβλίου, μιας σειράς αφηγημάτων, διηγημάτων, παραμυθιών, θεατρικών κειμένων ή τηλεοπτικού σεναρίου.

Για πληροφορίες & δηλώσεις συμμετοχής πολιτιστικό κέντρο Πετρούπολης
Κα Έρη, τηλ: 210 5063710

Οι συναντήσεις είναι δωρεάν και διαρκούν ανάλογα με τη δυναμική ευχέρεια της ομάδας

ΠΛΕΒΕΝ - ΟΥΝΕΣΚΟ

Βαλκανικό συνέδριο ποίησης «Αδελφοποιημένοι κόσμοι»

Πιστή στο θεσμό που ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια, η Κοινότητα Ποιητών
του Πλέβεν (η μεγαλύτερη κοινότητα ποιητών της Βουλγαρίας) διοργάνωσε και φέτος το ετήσιο Βαλκανικό Συνέδριο Ποίησης (27-29/5) στο Πλέβεν, όπως μας ενημέρωσε με δελτίο τύπου η γενική γραμματέας του Ομίλου Unesco, της ελληνικής αποστολής, Στέλλα Λεοντιάδου.
Συμμετείχαν καταξιωμένοι ποιητές από τη Ρουμανία, την Ελλάδα, την Π.Γ.Δ.Μ. τη Ρωσία και τη Βουλγαρία. Η ελληνική αντιπροσωπεία αποτελείτο από ποιητές μέλη του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος.
Συμμετείχαν ο πρόεδρος Ηλίας Δεμιρτζόγλου, η γενική γραμματέας ποιήτρια Στέλλα Λεοντιάδου, ο ειδικός γραμματέας μουσικός-ποιητής Κώστας Νούσιας, ο ποιητής-συγγραφέας Δημήτρης Βαρβαρήγος, ο ποιητής Κώστας Μάρκου, ο επίτιμος πρόεδρος ζωγράφος-ποιητής Πάνος Παπαζάχος, ο ποιητής-βυζαντινολόγος Τάσος Μακράτος και η ποιήτρια-συγγραφέας Καίτη Καγκαράκη.
Η έναρξη των εκδηλώσεων έγινε από τον πρόεδρο της Κοινότητας Ποιητών του Πλέβεν Stefan Mollov με το λόγο που απηύθυνε στους προσκεκλημένους. Το πρόγραμμα παρουσίασε η ποιήτρια Valentina Athanasova.
Την επομένη παραχωρήθηκε συνέντευξη τύπου στο Δημαρχείο του Πλέβεν.
Κάθε ένας από τους συμμετέχοντες παρουσιάστηκε, ευχαρίστησε τους διοργανωτές και είπε λίγα λόγια για την ποίηση, την αδελφοσύνη των λαών που τους ενώνει η ποίηση και την καταγωγή της ποίησης. Η συνάντηση έκλεισε με αναμνηστική φωτογραφία.
Τέλος πριν την αναχώρηση έγινε συνεδρίαση όλων των αποστολών με πρωτοβουλία του προέδρου του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος Ηλία Δεμιρτζόγλου, όπου έγιναν και συζητήθηκαν προτάσεις για καλύτερη συνεργασία μεταξύ των αποστολών των χωρών και μελλοντικές παρόμοιες διοργανώσεις.
“Νιώσαμε την αγάπη και τη βουλγαρική ζεστή φιλοξενία που άφησε ένα άρωμα αδελφοσύνης ανάμεσα στους λαούς, που θα συνεχιστεί και σε επόμενες διοργανώσεις στη Βόρειο Ήπειρο, σε κάποια πόλη στην Ελλάδα και αλλού”.

Η ΕΝΤΕΚΑΔΑ

• ΠΕΜΠΤΗ 24 ΙΟΥΝΙΟΥ ώρα 20.00
Ο IANOS σας προσκαλεί στην ΑΝΑΓΝΩΣΗ του διηγήματος του
Δημήτρη Βαρβαρήγου
«Το μπαστούνι του Γκόμεζ ντα Σίλβα Μινέιρο»,
το οποίο εμπεριέχεται στη συλλογή διηγημάτων
«ΕΝΔΕΚΑΔΑ»
Θα διαβάσουν:
Μαρία Φράγκου αναγνώστρια, Τσιλιμπάρη Αλέκα Ηθοποιός-Λογοτέχνης, Άννα Μαγλαρά ποιήτρια, Φλώρα Ορφανουδάκη ποιήτρια, Σόνια Φερεντίνου ζωγράφος, Αλεξ Κρεκούκια Δικηγόρος-Λογοτέχνης, Καίτη Καγκαράκη Δικηγόρος-Λογοτέχνης, Ευαγγελία Πανούση ποιήτρια.
Θα ακολουθήσει η προβολή των βραδινών αγώνων.
Είσοδος ελεύθερη

ΕΝΤΕΚΑΔΑ
Από τις εκδόσεις ΠΑΡΟΥΣΙΑ (Β.Χατζηιακώβου) και τις εκδόσεις ΜΠΑΡΤΖΟΥΛΙΑΝΟΣ κυκλοφορεί το βιβλίο «Η ενδεκάδα», ένα καλαίσθητο βιβλίο με εικαστικό και λογοτεχνικό περιεχόμενο που αφορά το ποδόσφαιρο.Αφορμή στάθηκαν τα έργα του αρχιτέκτονα και εικαστικού, Δήμου Φλέσσα, έργα εμπνευσμένα από τον αθλητισμό και κυρίως από το ποδόσφαιρο, τα οποία ήδη έχουν εκτεθεί στο Μόναχο της Γερμανίας (στο πλαίσιο του MUNDIAL ‘06) και στην Αθήνα στον πολυχώρο IANOS (στο πλαίσιο του EURO ’08).Εκτός του εικαστικού το βιβλίο περιλαμβάνει μία σειρά διηγημάτων-ιστοριών από μία «Εντεκάδα» γνωστών λογοτεχνών-δημοσιογράφων με θεματικό άξονα το ποδόσφαιρο.
Συμμετέχουν: -Ασωνίτης Αλέξανδρος-Βαρβαρήγος Δημήτρης-Βιντιάδης Μηνάς (Δημοσιογράφος Δ.Ο.Λ.)-Δάνδολος Στέφανος (ΒΡΑΔΥΝΗ)-Καλαμαράς Βασίλης (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)-Μπρουντζάκης Ξενοφών (ΠΟΝΤΙΚΙ)-Σκαμπαρδώνης Γιώργος-Σπέγγος Μιχάλης -Σταμάτης Αλέξης-Τριάντης Γιάννης (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Κανάλι 1)-Χειμωνάς Θανάσης σε ρόλο Προπονητή ο Θανάσης Βαλτινός (Ακαδημαϊκός, πρόεδρος Συγγραφέων)Το εκδοτικό αυτό εγχείρημα καθίσταται πρωτοποριακό και για τα διεθνή δεδομένα (συνδυασμός λογοτεχνίας-εικαστικών).
Περιλήψεις ενδεικτικές των έργων• Θανάσης Βαλτινός (Ακαδημαϊκός & πρόεδρος Συγγραφέων σε ρόλο προπονητή), προλογικό κείμενο για το ποδόσφαιρο και τη λογοτεχνία। «Δεξί μπακ»• Μηνάς Βιντιάδης (συγγραφέας-δημοσιογράφος ΔΟΛ), «Το 5ο πέναλτι»। Ένα διήγημα έκπληξη με απροσδοκητο τέλος και χιουμοριστικές προεκτάσεις.• Δημήτρης Βαρβαρήγος(συγγραφέας), «Το μπαστούνι του Γκόμεζ ντα Σίλβα Μινέϊρο»। Ένας φτωχός νεαρός ποδοσφαιριστής που καταφέρνει να μπει στην πρώτη ομάδα του εθνικού πρωταθλήματος. Όμως ερωτεύεται την κόρη του προέδρου και τα πράγματα γίνονται περίπλοκα ιδιαίτερα για την εξέλιξη της καριέρας του. • Στέφανος Δάνδολος(συγγραφέας-δημοσιογράφος ΒΡΑΔΥΝΗ), ένας πιστός οπαδός γίνεται μάρτυρας της μεγάλης πορείας της ΑΕΚ στην Ευρώπη και… «Γήπεδο από πλαστελίνη»• Βασίλης Καλαμαράς(δημοσιογράφος ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ), πώς ένας φανατικός φίλαθλος της MANCHESTER CITY φθάνει σε σημείο να τα βλέπει όλα… μπλε! «Το μπλέ τής Μάντσεστερ Σίτυ»• Γιάννης Τριάντης(δημοσιογράφος ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΚΑΝΑΛΙ 1), η ιστορία ενός νοτιο-αφρικανού παίχτη που γίνεται μεγάλος ποδοσφαιριστής. «ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΜΑΝΣΟΥΡ»• Μιχάλης Σπέγγος (συγγραφέας), η ιστορία ενός φιλάθλου από τα Ιωάννινα, που επέζησε από τη μεγάλη τραγωδία της ΘΥΡΑΣ 7. • Αλέξης Σταμάτης (συγγραφέας), Έντεκα με την πρώτη. Ιστορία για μία ενδεκάδα του Ολυμπιακού. «Έντεκα με την πρώτη…»• Θανάσης Χειμωνάς (συγγραφέας), ιστορία για τη ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ. «Η χαμένη ευκαιρία»• Ξενοφών Μπρουντζάκης (συγγραφέας-δημοσιογράφος ΠΟΝΤΙΚΙ), «Το μπακότερμα».• Αλέξανδρος Ασωνίτης (συγγραφέας-κριτικός λογοτεχνίας), «Μικτή Κόσμου».• Γιώργος Σκαμπαρδώνης (συγγραφέας), «ασημένια εικοσάρικα», (μια ποδοσφαιρική ιστορία με άρωμα Θεσσαλονίκης, που δεν θα μπορούσε να λείπει).

ΚΗΡΥΚΑΣ, εφημερίδα των Χανίων. 20 Μαίου 2010. Συνέντευξη που έδωσα στη Μαρία Ζαβιανέλη

ΚΗΡΥΚΑΣ
ημερήσια εφημερίδα των Χανίων
Συνέντευξη που έδωσα στις 20 Μαΐου 2010 στη Μαρία Ζαβιανέλη

ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ

Γεννηθήκατε το 1951 στην Αθήνα. Ποια χρώματα και αρώματα των δεκαετιών 50΄-60΄-70΄ σας έχουν λείψει; Τα αναζητάτε ;Αναπολείτε τα παιδικά σας χρόνια;
Ναι γεννήθηκα στην Αθήνα του 51, στο Θησείο κάτω από την ακρόπολη, σε μια πόλη όμορφη και «Ανθρώπινη» που δεν έχει να θυμίζει τίποτα με τη σημερινή.
Όχι μόνο στην ανοικοδόμηση αλλά πολύ περισσότερο στους ανθρώπους. Στη συμπεριφορά τους, στη μπέσα και το σεβασμό τους απέναντι στον Άλλον.
Τότε αφήναμε τα σπίτια μας ξεκλείδωτα. Κοιμόμαστε έξω στις αυλές κάτω από τα αστέρια να τα μετράμε, πλάι στις ευωδιές του γιασεμιού. Οι άνθρωποι τότε γελούσανε, Τραγουδούσαν, τους έφτανε ένα ποτήρι κρασί κι ένα κομμάτι μήλο μέσα για να γεμίσουν οι ψυχές τους. Στη δεκαετία του 60 υπήρξαν τόσες προσωπικότητες στο χώρο της τέχνης Χατζηδάκης, Γκάτσος, Λοίζος, Ρίτσος, Ελύτης, Μερκούρη, Τσαρούχης… τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Προσωπικότητες που γαλούχησαν τις συνειδήσεις μας. Αφύπνισαν κάθε άγνωστο συναισθηματικό κομμάτι που ζούσε μέσα μας.
Την έχω αυτή την πόλη μέσα στο αίμα μου γι αυτό πονάω τώρα που βλέπω πόσο ασεβείς είναι οι άνθρωποι μαζί της.
Βέβαια ο κόσμος προχωράει ακολουθώ κι εγώ το σήμερα έχοντας ζωντανές πάντα εικόνες από το παρελθόν. Πως αλλιώς… Θυμόμαστε κι αναπολούμε τα παιδικά μας χρόνια γιατί τότε όλα μας φαίνονταν αθώα και άδολα. Άλλωστε και οι αληθινές φιλίες από τότε ξεκινούν, στα άδολα χρόνια.

Ήταν η γραφή διέξοδος από τα παιδικά σας χρόνια;
Η πρώτη μου σχέση με τα βιβλία ήταν που έβλεπα τους γονείς μου να διαβάζουνε. Ήταν η πρώτη σοβαρή σωστή παιδία για μένα. Μεγαλώνοντας δεν έμεινα στο διάβασμα μόνο.

Αγάπησα την Υπατία .Ένα μεγάλο ευχαριστώ που μου την χαρίσατε. Αλήθεια
η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να αποδεχτεί την ιστορία της και να σεβαστεί ανθρώπους που στιγματίσανε το χρόνο;
Κάθε μεγάλη μορφή, στην όποια χώρα και πολιτισμό, στιγματίζεται από τον κόσμο, γιατί η εξέλιξη της βρίσκεται αρκετά χρόνια μπροστά από την εποχή της. Μέχρι πρότινος δεν αναφερόταν αυτό το όνομα. Το ήξεραν περισσότερο μόνο οι μαθηματικοί. Ο υπόλοιπος κόσμος αγνοούσε το βίο και το τραγικό τέλος αυτής της σπουδαίας γυναίκας.
Είχε αποκρυφτεί επιμελώς για να μην θιχτεί ο χριστιανισμός, λες κι αυτός έφταιγε κι όχι αυτοί που τον χρησιμοποιούσαν για προσωπικά οφέλη.
Ζούμε σε μια κοινωνία αρκετά θρησκόληπτη και αρκετά συντηρητική ακόμη. Τα τελευταία χρόνια δείχνει να αλλάζει κάπως η δογματική νοοτροπία γύρω από πολλά ζητήματα, όπως και της θρησκείας, εξ αιτίας του ότι η μόρφωση κερδίζει περισσότερο χώρο από την άγνοια.

Ποιος είναι ο πρώτος κριτής στα βιβλία σας;
Η συνείδησή μου. Όταν κάτι δεν είναι καλό το καταλαβαίνω από την πρώτη αράδα και δεν το συνεχίζω. Όλοι πιστεύω γνωρίζουμε τα λάθη μας, εγώ δεν εθελοτυφλώ μπροστά τους.

Τελικά γεννιέσαι ή γίνεσαι συγγραφέας; Μήπως η αλήθεια είναι κάπου εκεί ανάμεσα;
Πρέπει να υπάρχει κάποια έφεση. Κάτι αυθόρμητο που να πηγάζει από την ψυχή, αλλιώς πως; Βεβαίως όπως όλες οι τέχνες έχει και η συγγραφή τους κανόνες της. Στην πορεία, η εμπειρία σαφώς είναι ωφέλιμη και σ’ εξελίσσει.

Ποια ήταν τα συναισθήματα σας όταν τα θεατρικά σας έργα "Τύψεις" ,"Οι ανάγκες των αισθήσεων", "Το όνειρο μιας αγάπης", "Ο έρωτας και ο θάνατος" ανέβηκαν από την θεατρική ομάδα "Δίοδος";
Το κέρδος ενός δημιουργού για την ψυχή του σε αυτές τις περιπτώσεις πέραν της αποδοχής και καταξίωσης σε έναν ακόμη χώρο είναι η απόκτηση αυτοπεποίθησης. Κάτι που αληθινός δημιουργός έχει ανάγκη να την κερδίζει αλλιώς τελματώνεται, πάει χαμένος αν πει, αυτό που έγραψα είναι τέλειο. Είναι μεγάλο πράγμα να δραματοποιούνται έργα μου και να γίνονται αποδεκτά απ’ το κοινό.

Δυστυχώς τα παιδιά σήμερα δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις με το μάθημα της λογοτεχνίας. Μήπως δεν θα έπρεπε να εξετάζονται σε αυτό το μάθημα, και να διδασκότανε καλύτερα την ιστορία της λογοτεχνίας;
Πολλά δεν διδάσκονται σωστά τα παιδιά στο σχολείο. Όμως, λογοτεχνία και ιστορία θεωρώ πως θα έπρεπε να είναι από τα πλέον κύρια μαθήματα. Αυτά από μόνα τους είναι ικανά να διαμορφώνουν χαρακτήρες. Να δίνουν πρότυπα.

Πόση σημασία δίνεται στους βιβλιοκριτικούς;
Ο καθένας τη δουλειά του κάνει. Αν δεν υπήρχανε οι συγγραφείς δεν θα υπήρχανε και οι κριτικοί. Νομίζω πως ο κάθε κριτικός αναφέρει την προσωπική του άποψη η οποία απορρέει από τις γνώσεις του στο αντικείμενο, τις πεποιθήσεις του, τα ήθη και τα έθιμά, προλήψεις και προκαταλήψεις του. Απλά οι συγγραφείς εκτίθενται με όσα γράφουν και πρέπει να είναι ανεκτικοί σε κάθε κρίση κι επίκριση.

Είχατε ως πρότυπο κάποιο συγγραφέα;
Νομίζω πολλούς συγγραφείς είχα ως πρότυπα. Κατά καιρούς κάποια προσωπικότητα τόνωνε το ενδιαφέρον μου διαβάζοντας τα κείμενα του.

Πως γεννήθηκε η ιδέα για την συγγραφή του, "Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε;"
Όταν πέθανε η μητέρα μου βρήκα ένα άτυπο χαρτί γενεαλογικού δέντρου. Αγνοούσα τα πάντα και βρήκα μέσες άκρες μια αναφορά στη ζωή κάποιας Μαρίας Ρόζας που ήταν η προγιαγιά μου. Όπως καταλαβαίνετε σε αυτό το βιβλίο έχω γράψει την ιστορία της οικογένειας αρχίζοντας στη Φλωρεντία του 1860.
Είναι λοιπόν ο κορμός του βιβλίου και οι χαρακτήρες αληθινοί μέσα σε έναν μύθο κατασκευασμένο από εμένα. Ομολογώ πως είναι μια πολύ τρυφερή όσο κι ερωτική ιστορία γεμάτη απρόσμενα συμβάντα και ανατροπές.

Ετοιμάζετε κάποιο άλλο βιβλίο;

Τη συνέχεια του βιβλίου, Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε, με τον τίτλο: «Αγάπη απάτητη γη» που θα κυκλοφορήσει σύντομα.

Καλή επιτυχία!

Ευχαριστώ πολύ.

Εκπαιδευτική αξιοποίηση του μυθιστορήματος "Υπατία" του Δημήτρη Βαρβαρήγου από την Ξανθίππη Μπαλλή

Γνώρισα την κυρία Ξανθίππη Μπάλλη στη Θεσσαλονίκη το 2008, στην παρουσίαση του βιβλίου μου Υπατία. Μου έδωσε τη μεταπτυχιακή της εργασία που ήταν βασισμένη και αφορούσε το θέμα, “Υπατία”, από το ομώνυμο μυθιστόρημα μου.
Μέσα στη σύγχυση της εκδήλωσης δεν αντιλήφτηκα το μέγεθος της προσφοράς της τόσο για να δικό μου έργο όσο και για την ενασχόληση της με αυτό το τόσο σοβαρό θέμα που βίωσε το ελεύθερο πνεύμα μιας γυναικείας προσωπικότητας, όπως ήταν η Υπατία, σε μια θρησκόληπτη, ανδροκρατούμενη και γενικά σκοτεινή εποχή 4ου-5ου αιώνα μ Χ, όπου οι καταγραφές γι αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό πρόσωπο, είναι λιγοστές και πολύ συνοπτικές.
Διαβάζοντας την ολοκληρωμένη από κάθε άποψη εργασία της Ξανθίππης Μπάλλη, βρήκα πως οι αναλύσεις της σε κάθε θέμα που καταπιάστηκε είναι τεκμηριωμένες με σαφή και απόλυτο τρόπο δίνοντας έτσι τις προεκτάσεις εκείνες μιας σοβαρής μελέτης για τη δημιουργία όχι απλώς μιας μεταπτυχιακής εργασίας αλλά ενός ολοκληρωμένου δοκιμίου πέρα απ’ το μύθο μιας ιστορίας καθώς βασίζεται και καταπιάνεται με τα ιστορικά γεγονότα και την κοινωνική ταυτότητα της εποχής.


Μυθιστόρημα και δοκίμιο, δυο εκ διαμέτρου αντίθετες μορφές του λόγου καθώς στο μεν πρώτο η πορεία του έργου βασίζεται και εξελίσσεται ουσιαστικά μέσω του μύθου προς τέρψη της προσωπικής αναγνωστικής φαντασίας ακολουθώντας τα ιστορικά γεγονότα. Το δε δεύτερο, χρησιμοποιεί την αλήθεια των ιστορικών πληροφοριών στην πραγματικά ορθολογιστική τους διάσταση για τα ήθη τα έθιμα, τις προλήψεις και προκαταλήψεις, τις κοινωνικοπολιτικές αντιλήψεις και στο συγκεκριμένο έργο για την Υπατία, αυτή την ιστορική περίοδο σαν να βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Αυτή την ορθολογιστική διάσταση πετυχαίνει η Ξανθίππη Μπάλλη με την άψογη μεταπτυχιακή εργασία της να αναδείξει στοιχεία από το ιστορικό πλαίσιο μιας άγνωστης, μετά 15 αιώνες, σχετικά εποχής με απώτερο σκοπό την διδακτική τους αξιοποίηση.
Η Ξανθίππη Μπάλλη διαχωρίζει το έργο της σε τρία βασικά μέρη. Κάθε μέρος αποτελείται από δύο κεφάλαια στα οποία δεν θα αναφερθώ λεπτομερώς καθώς η συγγραφέας διεξοδικά από τις πρώτες σελίδες αναλύει με λεπτομέρεια κάθε στοιχείο που έκρινε κατάλληλο για την ολοκληρωμένη της αναφορά στο έργο μου και στο πρόσωπο της Υπατίας.
Μεταξύ πολλών άλλων η Ξανθίππη Μπάλλη γράφει, ότι στο μυθιστόρημα αυτό διαπιστώνεται ο ρόλος του συγγραφέα ως παιδαγωγού, ο οποίος με τη συγγραφική δεινότητα του μας δείχνει τον τρόπο και τη μέθοδο, με την οποία μπορεί να λειτουργήσει το μυθιστόρημα ως παιδαγωγικό εργαλείο μάθησης.
Σε ένα βαθμό, ως αποτέλεσμα τουλάχιστον, τώρα μπορώ να το δω κι εγώ, είναι αλήθεια αλλά η αρχική μου σκέψη δεν αφορούσε την παιδαγωγική ανάδειξη του θέματος αλλά την παρουσίαση του μέσα από τη μυθοπλασία μιας αληθινής ιστορίας, που ευτυχώς αρχίζει να γίνεται ευρύτερα γνωστή.


Δεν είμαι και δεν είχα την πρόθεση να φανώ παιδαγωγός μέσα από το έργο μου. Προσπάθησα όσο αυτό ήταν επιτρεπτό να απαλύνω μέσα από τη γραφή μου το στοιχείο της παιδαγωγικής για να μη γινόταν το αποτέλεσμα ένα διδακτικό κείμενο που πολύ πιθανόν να ήταν βαρετό.
Ωστόσο αυτή η αποφυγή διδαχής να λειτούργησε θετικά στο κείμενο και να του έδωσε τα στοιχεία μιας νέας μορφής προσέγγισης στα ιστορικά γεγονότα που πιο δύσκολα να προβαλλόταν η ιστορική πολυπλοκότητα τους μέσα από ένα παιδαγωγικό βιβλίο.
Η εμπειρία που άφησε σε μένα ως συγγραφέα η συγγραφή ενός έργου που δεν είχε γραφεί, δεν είχε αναφερθεί ποτέ πριν η εν λόγω ιστορία με μυθιστορηματικό τρόπο, είναι ότι ο ρόλος της ιστορικής λογοτεχνίας μας πληροφορεί για τις ρίζες μας και συντελεί στη γνώση της ιστορικής μας πορείας που σε πολλά εκπαιδευτικά βιβλία για τους όποιους ιδιοτελείς λόγους κάθε φορά εκλείπουν επισταμένως.
Η ιστορική λογοτεχνία έχει το προνόμιο να βοηθάει τη μνήμη να στέκει ζωντανή στο χρόνο. Να οδηγεί στη γνώση της καταγωγής μας, να τονώνει την εθνική συνείδηση και να καταδεικνύει την αρραγή ενότητα του παρελθόντος με το παρόν.


Κι αυτό είναι αναπόφευκτο να συμβαίνει στη λογοτεχνία, η συνάντηση της ιστορίας με τον μύθο να παίζουν το δικό τους ξεχωριστό, καταλυτικό ρόλο. Είναι μια σύμπτωση που παρατηρείται πάντοτε στη λογοτεχνία, δηλαδή, η μυθιστορηματική επινόηση να συγχωνεύει το πραγματικό με το φανταστικό, να συνενώνει καταστάσεις, να ξεπερνάει όρια πέραν του απτού και τελικά να εμφορούνται όλα ως ο μύθος μιας απίστευτης ιστορίας.
Η Ξανθίππη Μπάλλη με το δικό της πόνημα συμπληρώνει και την πρακτική πλευρά των γεγονότων του ιστορικού πλαισίου της εποχής που έζησε και έδρασε η Υπατία, τονίζοντας ταυτόχρονα το ρόλο της λογοτεχνίας στη διατήρηση της πολιτιστικής φυσιογνωμίας.
Η συγγραφέας ολοκληρώνει στο εν λόγω έργο “Υπατία” όσα η πεζογραφία αδυνατεί να προβάλλει λόγο είδους, αφηγηματική γραφή διαρθρωμένη γύρω από μια πλοκή. Έρχεται να κλίσει τον κύκλο υπό την έννοια του υποκατάστατου του μυθιστορήματος ως κριτικός καθρέφτης της σύγχρονης κοινωνίας και με τον πλέον επεξηγηματικό λόγο της να επεκταθεί σε διάφορα ζητήματα, που έτσι η αλλιώς το μυθιστόρημα δεν έχει τη δυνατότητα να πράξει για να μην ξεφύγει από το στόχο του.
Σαν παράδειγμα από την εργασία της κυρίας Μπάλλη αναφέρω τρία από αυτά για να τονίσω το πώς επεκτείνεται η έρευνα γύρω από κάποιο θέμα:
α} Μορφωτικό ιδεώδες και ηθική αξιολογία.


β} Εκπαιδευτικοί σκοποί στις φιλοσοφικές απόψεις της Υπατίας.
γ} Η ταυτότητα του γυναικείου φύλλου στην εποχή της Υπατίας, όπως και σε πολλά άλλα ζητήματα που υπάρχουν και θα διαβάσετε στο βιβλίο.
Αποτέλεσμα λοιπόν όλων αυτών είναι, πως η μυθοπλασία μπορεί και πρέπει να παίζει θετικό ρόλο στην εκπαίδευση, όπως πολύ πετυχημένα καταφέρνει να κάνει και η διανοητική σκέψη του δοκιμιακού έργου που έχει διττή αποστολή: την ενδοσκοπική ανάλυση και τη μελέτη του εξωτερικού κόσμου σε σχέση με το άτομο.

Δημήτρης Βαρβαρήγος

Εκπαιδευτική αξιοποίηση του μυθιστορήματος "Υπατία" του Δημήτρη Βαρβαρήγου, από την Ξανθίππη Μπάλλη

=ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ=

Κυριακή 25 Απριλίου 2010,

ώρα 18:00-19:00

Αίθουσα Νίκος Καββαδίας

περίπτερο 15, ΔΕΘ

η φιλοσοφία μέσα στη λογοτεχνία

Εκπαιδευτική αξιοποίηση του μυθιστορήματος 'Υπατία" του Δημήτρη Βαρβαρήγου.

Εκδοτικός οίκος Αντώνη Σταμούλη, Θεσσαλονίκη

Της Ξανθίππης Σ. Μπάλλη

καθηγήτριας Φυσικής Αγωγής στη Β/θμια Εκπαίδευση

Υποψήφιας διδάκτορα στο τμήμα Φιλοσοφίας & Παιδαγωγικής του Α.Π.Θ.

Ομιλητές

Σωτηρία Τριαντάρη,

επίκουρη καθηγήτρια Φιλοσοφίας τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας

Δημήτρης Βαρβαρήγος

συγγραφέας

Οργάνωση: Εκδοτικός οίκος Άγκυρα

Μια δημιουργική βόλτα στην όμορφη Κάλυμνο

άποψη από τον κεντρικό δρόμο στο λιμάνι της Καλύμνου

Στην Κάλυμνο των σφουγγαράδων και του μεγάλου συγγραφέα Γιάννη Μαγκλή βρέθηκα την Τρίτη το πρωί, καλεσμένος από τους φιλόξενους δασκάλους του 3ου δημοτικού σχολείου Πόλεως Καλύμνου, τον Διευθυντή κο Εμμανουήλ Λεβέντη, την υποδιευθύντρια κα Σεβαστή Στάλα, τον κο Αλέξανδρο Τόδα και την κα Καλιόπη Λάπα, για μία συνάντηση δημιουργικής γραφής με τα παιδιά των τριών τελευταίων τάξεων 4ης-5ης-6ης.

Ομολογώ ότι εκπλάγηκα με την ευαισθησία και την όρεξη που εργάζονται οι εν λόγω δάσκαλοι και βέβαια δεν είναι τυχαίο που τα παιδιά του σχολείου τους διακρίνονται συνέχεια σε διάφορους διαγωνισμούς λογοτεχνίας και ζωγραφικής.

Δουλεύουν με αστείρευτο μεράκι για να εμφυσήσουν στα μικρά παιδιά τις απαράμιλλες αξίες των αρετών, τις οποίες θα χρειαστούν όταν θα έρθει η στιγμή να βγουν στην κοινωνία.
Χάρηκα ιδιαίτερα που τους γνώρισα.
Αληθινά αισθάνομαι ψυχικά πιο πλούσιος.

Το μάθημα δημιουργικής γραφής παραμυθιού έγινε στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Σάββα, ψηλά σε έναν λόφο όπου στις παρυφές του απλώνεται η όμορφη πόλη της Καλύμνου και το λιμάνι.

Τα παιδιά έδειξαν ενθουσιασμό και ενδιαφέρον και συμμετείχαν ενεργά στο μάθημα με ρωτήσεις και υποδείξεις για το πώς δημιουργείται και πως εξελίσσεται μια μυθοπλασία.
Ευχή και επιθυμία μου να ξαναζήσω πάλι, αν σταθώ τυχερός, αυτή την τόσο σημαντική εμπειρία που μου χάρισαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι.

Ό,τι αγαπήσαμε πίσω έμεινε

=Ό,τι αγαπήσαμε πίσω έμεινε=

Δημήτρης Βαρβαρήγος

Άγκυρα, 2009

από την
Εύα Στάμου, συγγραφέα-ψυχολόγο

Στο ιστορικό μυθιστόρημα του Δημήτρη Βαρβαρήγου, πρωτοσυναντάμε τους κεντρικούς ήρωες, τον Σαλιβέριο και τη Μαρία-Ρόζα, δύο παράφορα ερωτευμένους νέους, στην Φλωρεντία του 19ου αιώνα. Με λεπτομερείς περιγραφές που αναπλάθουν το κλίμα της εποχής και διαλόγους που προσδίδουν στο κείμενο τη ζωντάνια ενός θεατρικού, ο αναγνώστης παρακολουθεί στην συνέχεια τον κύκλο της ζωή των ηρώων όπως εξελίσσεται στην Αγγλοκρατούμενη Ζάκυνθο, για να καταλήξει στην Αθήνα. Αναπαριστώντας την πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα μιας περιόδου όπου η Φλωρεντία έχει μόλις απελευθερωθεί από την κυριαρχία των Αυστριακών, τα Επτάνησα βρίσκονται ακόμα υπό την κατοχή των Άγγλων και όπου οι κοινωνικές διαφορές ανάμεσα στις τάξεις είναι θεμελιωμένες σε κανόνες απαράβατους για την πλειοψηφία των ανθρώπων, οι νεαροί ήρωες της ιστορίας τολμούν -βάζοντας στην άκρη τις ταξικές διαφορές τους - να ερωτευτούν και να διεκδικήσουν μια κοινή ζωή μακριά από το στενό κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο γεννήθηκαν κι έζησαν την παιδική ηλικία και την πρώτη τους νεότητα.

Σε μια εποχή έντονων πολιτικών αναταραχών, όπου καταπιεσμένοι λαοί επαναστατούν και ανακτούν την ανεξαρτησία τους, ο Σαλιβέριος κι η Μαρία-Ρόζα, αφήνουν πίσω τους κάθετι οικείο κι αγαπημένο προκειμένου να ανακαλύψουν ποιοι πραγματικά είναι και να κατακτήσουν την αυτονομία, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία τους.

Στο επίκεντρο της ιστορίας, φωτισμένη από τον συγγραφέα με διαφορετικούς τρόπους, η θέση τής γυναίκας σε έναν κόσμο όπου οι άνδρες νομοθέτες και τιμωροί αποφασίζουν και οι γυναίκες υπομένουν στωικά τη μοίρα τους καταπνίγοντας συνήθως κάθε διαφορετικότητα, επιθυμία και ανάγκη. Η τραγική ιστορία της Νίνας που δεν έχει άλλον τρόπο διαφυγής από την αυτοκτονία, η πιστή, αφοσιωμένη Φραντζέσκα που ζει τη ζωή της δίχως έρωτα και δική της οικογένεια, η Μαρίνα που ξοδεύει τη δική της στους οίκους ανοχής της Ζακύνθου αποτελούν μερικές από τις διαφορετικές εκδοχές της γυναικείας υποταγής.

Η κεντρική ηρωίδα, ωστόσο, με την δύναμη που της δίνουν τα νιάτα της κι η αγάπη του Σαλιβέριου καταφέρνει να ξεπεράσει τα όρια του φύλου και να παλέψει για μια ζωή διαφορετική που δεν καθορίζεται από τα πρέπει των άλλων, μα από την δική της επιθυμία για τον απόλυτο έρωτα, από τη λαχτάρα της για ελευθερία, δημιουργία και ζωή.

Το αμάρτημα της μητρός μου

Επιτέλους αληθινό θέατρο, με δύναμη υποκριτική! δβ

Συντάχθηκε απο τον/την Μαρία Κυριάκη
Κυριακή, 14 Φεβρουάριος 2010 16:37

Το αμάρτημα της μητρός μου
Του Γεώργιου Μ. Βιζυηνού

Το έργο
Στο «αμάρτημα της μητρός μου» το γνωστό σε όλους διήγημα του Βιζυηνού, ο αφηγητής που δεν είναι άλλος από τον συγγραφέα, ρίχνει το οξύ, διαπεραστικό του βλέμμα στους κόλπους της ίδιας του της οικογένειας και των οικείων του, προσφέροντάς μας ολοζώντανη την ανάμνηση της μητέρας του, μιας γυναίκας με λεπταίσθητη ψυχοσύνθεση και διαταραγμένη συνείδηση. Η εκφραστική, πλούσια, ποιητική και πολυδύναμη γλώσσα του συγγραφέα αναδεικνύει ακόμα περισσότερο μια ήδη συναρπαστική ιστορία ανατέμνοντας υπό όρους μικρόκοσμου την ανθρώπινη φύση, εκφράζοντας γλαφυρά το ανεκπλήρωτο, την μαζοχιστική πίστη, την διάψευση, το ψυχικό άχθος και την προσμονή της λύτρωσης που συνθέτουν τα συναισθήματα της κεντρικής ηρωίδας αφήνοντάς την μετέωρη απέναντι στη ζωή και τον προορισμό της καθώς ένα ατύχημα της νιότης της στοιχειώνει τον ψυχικό της κόσμο και καθορίζει τις φαινομενικά παράλογες πράξεις της ωριμότητάς της.
Η μητέρα που μετά από μια γιορτή, έχοντας πιει και βυθιστεί στο λήθαργο, πλάκωσε κατά λάθος το κοριτσάκι της προκαλώντας το θάνατό του, επιχειρεί να ερμηνεύσει κάθε δυστυχία κι αντιξοότητα του βίου της μέσα από την ασυγχώρητη, κατά τη γνώμη της, αυτή πράξη και τις επιπτώσεις της. Ο συγγραφέας-γιος που στέκει στο πλευρό της μητέρας του, βοηθώντας την να αναθρέψει το υιοθετημένο κορίτσι-υποκατάστατο του αποθανόντος, έχει ήδη έρθει αντιμέτωπος με την τρομακτική διαπίστωση πως η μητέρα του μέσα στην παραζάλη της είχε φτάσει ως το σημείο να ζητήσει από το Θεό να κρατήσει στη ζωή το φιλάσθενο θήλυ που απέκτησε αργότερα, παίρνοντας στη θέση του το αγοράκι που ήταν τότε ο ίδιος. Η τραυματική αυτή διαπίστωση σε συνδυασμό και με την παραμέληση της φροντίδας του, όταν ήταν μικρό παιδί, φέρνουν τον ψυχισμό του σε ρήξη καθώς από την μία η λατρεία προς το πρόσωπο της μητέρας του αυξάνεται συναινούντος του οίκτου, όταν εκείνη του εκμυστηρεύεται το τραγικό της παράπτωμα και συνειδητοποιεί το μέγεθος της δυστυχίας της, από την άλλη η επίγνωση πως ποτέ δεν αγαπήθηκε απ’ αυτήν στο βαθμό που θα όφειλε, διχάζουν σκέψεις, αντιδράσεις και συναισθήματα.
Η ατμόσφαιρα της διήγησης ορίζεται από έναν αόρατο τρόμο που καθηλώνει, την έντονη αίσθηση της απώλειας και του θανάτου, την υποβόσκουσα διαρκώς απειλή και το αδιάπτωτο πένθος που ενδυναμώνεται από την ενοχή.
Ως ψυχογράφημα, το διήγημα αυτό είναι αξεπέραστο και δραματουργικά άρτιο. Προσφέρεται δε ως δράμα για την σκηνική αναβίωσή του καθώς οι χαρακτήρες αναδεικνύονται γλαφυροί και οι δράσεις ξεπηδούν μέσα από διαλογικά μέρη και μονολόγους.

Η παράσταση
Στην θεατρική διασκευή του διηγήματος, το κείμενο κρατήθηκε αυτούσιο και το όλο θέαμα λειτούργησε σαν μια σκηνική αφήγηση σε περιβάλλον εικαστικό, με ατμοσφαιρικούς φωτισμούς, λιτά καλαίσθητα σκηνικά που απεικονίζουν γλαφυρά την αισθητική των αυθεντικών χώρων της αφήγησης και διακριτική αλλά ουσιαστική μουσική παρέμβαση. Τα τραγούδια της παράστασης είναι μελοποιημένα ποιήματα του Βιζυηνού ειδικά για την παράσταση.
Ο Ηλίας Λογοθέτης ενσαρκώνει τον συγγραφέα-αφηγητή της ιστορίας με συνέπεια, σκηνικό ήθος, την γνωστή του υποκριτική ποιότητα και τα εκφραστικά του μέσα ακονισμένα στο έπακρο. Επιτείνει την δραματικότητα των σκηνών με τις αυξομειώσεις των εντάσεων της ερμηνείας του και τον σοφό χειρισμό των παύσεων.
Η Μαρία Ζαχαρή πλάθει μια στιβαρή, εκφραστική, μητέρα με μέτρο και εσωτερικότητα, αναδεικνύοντας την πλούσια εκφραστική της γκάμα και διαφυλάσσοντας την ερμηνεία της από ακρότητες και περιττά ξεσπάσματα. Με άψογο χειρισμό της γλώσσας αποδίδει τις λεπτομέρειες του χαρακτήρα, διατηρώντας αμείωτη τη συγκίνηση και άρρηκτες τις σχέσεις της με την ηρωίδα του Βιζυηνού.

Μια παράσταση εξαιρετική στο σύνολό της μέσα από την σκηνοθετική ματιά του Κωστή Καπελώνη ο οποίος ακολουθώντας με συνέπεια την ροή του λόγου, αξιοποίησε στο έπακρο τους ρυθμούς και την ατμόσφαιρα του δράματος.

Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης
Σκηνογραφία: Νίκος Αλεξίου
Μουσική: Σταύρος Σιόλας
Παίζουν:
Ηλίας Λογοθέτης
Μαρία Ζαχαρή
Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, Διονύσης Κλάδης, Σάββας Σουρμελίδης, Λήδα Βέρντι

Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής
Αγίου Όρους 16 & Κων/πόλεως 115, Μετρό Κεραμεικός,
Τηλέφωνο: 210-3425.637 210-6510.973

= Υπατία =

Το 2005, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγκυρα το μυθιστόρημα “Υπατία”.
Το πρώτο ιστορικό μυθιστόρημα στα ελληνικά και από έλληνα συγγραφέα,, όχι μετάφραση, που κυκλοφόρησε με αυτό το θέμα.
Η αποδοχή που προκάλεσε στους αναγνώστες ήταν θετική όσο κι αρνητική. Από τη μία έκανε αίσθηση διότι εν πολλοίς ήταν σχετικά άγνωστη η ιστορία της και από την άλλη σχετικά αρνητική αποδοχή από μερίδα αναγνωστών για το βίαιο τέλος της καθώς οι χριστιανοί της Αλεξάνδρειας του 4ου αιώνα μΧ την τεμάχισαν μέσα στην εκκλησία κι αυτό ενοχλούσε.
Πέντε χρόνια αργότερα το 2010, η Υπατία, γυρίζεται ταινία με τον τίτλο, “Agora”.

Σαφέστατα, όχι από έλληνα σκηνοθέτη ή παραγωγό αλλά από Ισπανό.

Το συμπέρασμα που βγαίνει κάθε φορά που κάποιο έργο αναφέρεται στην ελληνική ιστορία είναι πως η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να αποδεχθεί την ιστορία της, να σεβαστεί τους σημαντικούς ανθρώπους της που στιγμάτισαν το χρόνο.
Έχουμε φτάσει να αποδεχόμαστε μόνο ότι μας πλασάρουν στον αμερικάνικο κινηματογράφο και δεν μας ενδιαφέρει η ιστορία αν έχει παραποιηθεί.

Εδώ, στην Ελλάδα δεν μας ενδιαφέρει καθόλου η ιστορία μας.

Το ζήτημα είναι ότι εμείς πάντα δεν κάνουμε ή αποφεύγουμε να κάνουμε κάτι σπουδαίο και αξιόλογο κι όταν άλλοι το τολμήσουν γινόμαστε, εμείς οι αδιάφοροι και οι ανόητοι, επικριτές τους.
Αλλά έτσι είναι στους ηττημένους ανήκουν τα σχόλια.

Παριστάνουμε τους θιγμένους και η κριτική των άσχετων πάει σύννεφο.
Ας θυμηθούμε την Τροία, τους 300 του Λεωνίδα, την Οδύσσεια, τον Μέγα Αλέξανδρο και τώρα την Υπατία και πολλά άλλα.

Αντί μόνοι μας να δημιουργήσουμε, κρίνουμε τις δημιουργίες των άλλων.

Πιθανόν αυτοί οι άλλοι να είναι περισσότερο έλληνες, καθώς διαφημίζουν την ελληνική ιστορία.

Τι ατυχία να είσαι έλληνας, να γράφεις το μοναδικό σε μυθιστορηματική απόδοση βιβλίο που υπάρχει όχι μόνο στα ελληνικά αλλά και παγκόσμια {ένα ή δύο αναφορές υπάρχουν για την Υπατία} και κανείς να μην δίνει την πρέπουσα σημασία να προχωρήσει η ιστορία μας και μέσα από άλλες μορφές τέχνης.

Πάντως εγώ που έχω γράψει το βιβλίο και γνωρίζω πολύ καλά το θέμα με όλες τις λεπτομέρειες του και είδα που ξεφεύγει ιστορικά, σας λέω ότι αξίζει τον κόπο να δείτε την ταινία.
Κι όσοι δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, ευκαιρία να διαβάσετε και να κρίνετε, να συγκρίνετε και να κάνετε ένα όμορφο ταξίδι μέσα από τη λογοτεχνία.

Τα όρια υπάρχουν για να ξεπερνιούνται

Βλέπουμε αυτό που θέλουμε να δούμε...

φτιάχνουμε τον άλλον όπως εμείς τον θέλουμε κι αυτό το ονομάζουμε αγάπη...

Είναι η στιγμή που αποφασίζουμε να εγκαταλείψουμε τον εαυτό μας
στα χέρια κάποιου άλλου δίχως να γνωρίζουμε
ότι βάζουμε τις βάσεις για να υποστούμε την προδοσία.

Έτσι είναι η απόλυτη πίστη,
μαθηματικά πάντα οδηγεί στην εξαπάτηση.

Ωστόσο, καλύτερα να αγαπάς και να προδοθείς,
παρά να μην σου συμβεί ποτέ ή καθόλου...

Η ΖΩΗ ΜΠΡΟΣΤΑ

Νυχτώνουν οι φωνές σ' ευθεία γραμμή
στη μοναξιά χάθηκαν οι ελπίδες
μα, ο χρόνος...
ο χρόνος... γνωρίζει τ' ανθρώπινα και...
ξάφνου ένας ήλιος προβάλλει επάνω στα χείλη
τι ομορφιά... πόση αισιοδοξία...
τι ευτυχία τούτο τ' αντάμωμα.

Δεν θα υπάρχουνε πλέον σε τεντωμένες σιωπές
οι ψίθυροι...
ούτε τα βλέμματα καρφωμένα στο ταβάνι...

Τώρα η βροχή ποτίζει τον άνυδρο δρόμο!

Δημήτρης Βαρβαρήγος

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΦΙΛΗ

Ως φόρο τιμής στην φίλη μου Αλεξάνδρα, αναρτώ από το blog της όσα καλά έγραψε για μένα και την ευχαριστώ δημόσια για την πίστη της στη γραφή μου.


Από το οπισθόφυλλο:
Όλα αρχίζουν στη Φλωρεντία, στα μέσα του 19ου αιώνα, μετά την απελευθέρωση της Ιταλίας από τους Αυστριακούς. Δυο νέοι, μια αγάπη. Δυο ζωές που γίνονται μία και διεκδικούν ένα κομμάτι στον παράδεισο. Η Μαρία Ρόζα και ο Σαλιβέριος, αγωνίζονται να επιβιώσουν ανάμεσα σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον και στην αναστάτωση του έρωτα. Βυθίζονται στις προσωπικές τους περιπέτειες και ζουν στιγμές με όρκους αιώνιας αγάπης χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς διαπραγμάτευση. Οι οιωνοί της μοίρας όμως είχαν φροντίσει να βιώσουν μ’ έναν τόνο λύπης την πίστη και την περηφάνια μέσα στον τρόμο της ματαιότητας. Μια φυγή απελπισμένη, με τη λαχτάρα κάποιας ευτυ­χίας σε μια ζωή γεμάτη όμορφα όνειρα. Μια συγκλονιστική ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, από στιγμές πραγματικής ζωής, φαντασίας και πάθους στα όμορφα χρόνια της αθωότητας. Μια σπαρακτική αφήγηση μέχρι τα βάθη της ψυχής για τη ζωή, την ελευθερία, τον έρωτα, την αγάπη, τα όνειρα και τις ελπίδες των ανθρώπων που την βίωσαν ως πρωταγωνιστές της....



Είναι ταξίδια τα βιβλία και τούτο εδω το βιβλίο ήταν ένα ταξίδι στις ζωές δυό νέων ανθρώπων, του Σαλιβέριου και της Μαρίας Ρόζας, που τόλμησαν να αγαπηθούν. Η γραφή του Δημήτρη, ολοζώντανη, με έκανε να βρεθώ πλάι τους. Πόνεσα, γέλασα, δάκρυσα, νοστάλγησα,θύμωσα, αγάπησα κι εγω μαζί τους. Κι όπως έχω την συνήθεια από κάθε ταξίδι να φυλάω κάτι που να μου το θυμίζει, έτσι κι από αυτό φύλαξα κάποια λόγια:....



Χάρη σ΄αυτό το σκόρπισμα του μυαλού της, μπορούσε πια να αντιμετωπίσει τα προβλήματα και τις ανάγκες του εαυτού της. Οι αντίθετοι κόσμοι της αλήθειας και του ονείρου, του συνειδητού πόθου και της αυθόρμητης φύσης της, που ελλόχευε στην πρώτη ευκαιρία να φανερωθεί, την έβγαλαν απ΄τα ευμάρεια βάθη της παιδικής ηλικιας. Ξαφνικά ένιωσε γυναίκα και διεκδικούσε έναν νέο, πρωταγωνιστικό ρόλο στο σενάριο της ζωής......



Η τύχη πληρώνεται με τους καημούς και τις ελπίδες των ανθρώπων να την αποκτήσουν. Κι αν η ίδια θεωρήσει πως χαρίστηκε μια φορά σε κάποιον, με την πρώτη ευκαιρία παίρνει πίσω όσα πρόσφερε. Κι αυτό γιατί είναι εγωίστρια και επιλέγει σε ποιόν θα χαριστεί. Ετσι, όταν δεν θέλει να σταθεί σύμμαχος, καμμιά σειρά συμπτώσεων δεν μπορεί να βοηθήσει......



Παντού σε κάθε μέρος της γης, υπάρχει ένα μπαλκόνι με απότιστα λουλούδια. Αγνωστος ο λόγος αυτής της εγκατάλειψης - ίσως ταυτίζεται ο μαρασμός τους με κάποια μοναξιά......



Γέλιο και κλάμα, δυό σπασμοί που μοιάζουν. Στα χρόνια μαθαίνεις πόσο απόλυτα όμοια είναι αυτά τα δυό. Πως προέρχονται, συχνά, από την ίδια πηγή συναισθημάτων. Γεννήματα της ζωής που σαν σαλτιμπάγκοι προσφέρουν χαρούμενες και ζοφερές στιγμές, πλημμυρίζοντας τα μάτια δάκρυα και τα πρόσωπα με ρυτίδες......



Η πίκρα δεν σκοτώνει, μόνο εμποδίζει να ζεις κυριαρχικά τη ζωή. Αλλά τα νιάτα έχουν αντοχές, είναι έτοιμα να δεχτούν και πίκρες και χαρές, όσες χρειάζονται για να ωριμάσουν και να πάρουν την ζωή στα σοβαρά......



Μερικές λέξεις είναι ικανές να κατασπαράξουν κάθετί ζωντανό από κάποιον, χωρίς να τον αγγίξουν. Είναι ικανές να ματώσουν την ψυχή, αφήνοντας άθικτη τη σάρκα. Τι χυδαίο μερικές ψυχρές αράδες που ανήκουν ήδη στο παρελθόν να γίνονται αρπακτικά, να ξεριζώνουν μια για πάντα κάθε ιερό δεσμό. Να γίνονται κοινωνοί μιας άσβεστης μοναξιάς που ποτέ δεν θα σταματήσει να τροφοδοτεί τη μνήμη με τα αγαπημένα πρόσωπα που χάθηκαν και τις ευτυχισμένες στιγμές τους που κάποτε έζησαν......



Επικοινωνούσαν. Αισθανόταν την κοιλιά της να πιέζεται, να σπρώχνεται και γέμιζε η καρδιά της με μια πρωτόγνωρη λαχτάρα. Χαμογελούσε ευτυχισμένη και του μιλούσε με φωνή γλυκιά. Τα βράδια που ξάπλωνε και ησύχαζε το κορμί της, ο μικρούλης σύντροφός της ξυπνούσε και ψηλάφιζε κάθε σημείο της μικρής φωλίτσας του.Σιωπηλή δεχόταν τα παιχνίδια του. Ριγούσε να το δει, μα δεν τολμούσε να το πει, από φόβο μην την ακούσει και γεννηθεί πρόωρα. Εμενε να ονειρεύεται για το παιδάκι της μια ζωή όμορφη, γαλήνια, απλή και ήσυχη, τριγυρισμένη από γλυκύτητα όμοια με του μελιού, χρυσή και βελούδινη. Χάιδευε την κοιλιά της εισπράττοντας την αγία γαλήνη που ζούσε μέσα της και το μυαλό της πλημμύριζε αγάπη...



Δεν μαρτυράω άλλα. Το ενδιαφέρον αμείωτο από την αρχή ως το τέλος.Εγραψα τέλος; Ευτυχώς το ταξίδι δεν τελείωσε... Τελειώνει η ζωή;



Να ΄σαι καλά Δημήτρη και να γράφεις!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΜΑΖΙ magazine"

=Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε=

Δημήτρης Βαρβαρήγος

Συνεντεύξεις - Καλλιτέχνες
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator
Κυριακή, 19 Ιούλιος 2009 15:09

Κύριε Βαρβαρήγο μετά το μυθιστόρημα, “Tο υστερόγραφο μιας συγγνώμης” ένα ακραίο συναισθηματικά βιβλίο, επανέρχεστε με ένα πολύ ρομαντικό έργο με τίτλο: “Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε”.
Ακριβώς έτσι είναι, ένα διαφορετικό μυθιστόρημα το οποίο προκύπτει από την ίδια την ιστορία που οδηγεί την εξέλιξη το ύφος και τον τρόπο γραφής. Πάντα μου συμβαίνει όταν μπω στην ιστορία η γραφή να εξελίσσεται εν θερμώ, άρα είναι φυσιολογικό να διαφοροποιείται το ύφος καθώς προσαρμόζεται ανάλογα με το θέμα και το χωροχρόνο που δρουν οι ήρωες.

“Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε”, ένας τίτλος, θα έλεγα, εμβληματικός για τους ήρωες σας που όμως νομίζω ότι μας αγγίζει όλους.
Ναι, έχετε δίκιο, κι εγώ υποθέτω πως δεν θα υπάρχει άνθρωπος που να μην άφησε πίσω του κάτι που αγάπησε. Μια πατρίδα, μια μάνα, αδέλφια, γυναίκα παιδιά ή έναν έρωτα. Έτσι και οι ήρωες του βιβλίου η Μαρία-Ρόζα και ο Σαλιβέρειος αποφασίζουν μιαν απέλπιδα φυγή με τη λαχτάρα κάποιας ευτυχίας σε μια ζωή γεμάτη όμορφα όνειρα. Αποφασίζουν να πάλεψαν με τη ζωή αφήνοντας πίσω τους πατρίδες και ανθρώπους αγαπημένους αναζητώντας να ζήσουν την ευτυχία του παράφορου έρωτα τους και των δικών τους ονείρων, κάνοντας το δικό τους ταξίδι μέσα στο χρόνο γεμάτο από μυρωδιές περασμένων ημερών.

Από πού αντλήσατε την ιδέα;
Το θέμα για μένα είναι ένα άλλοθι, καταπιάνομαι από μια ιδέα κι αρχίζει η συγγραφή. Το άλλοθι λοιπόν αυτού του βιβλίου ήταν ένα άτυπο χαρτί γενεαλογικού δέντρου που βρέθηκε σε ένα συρτάρι. Η ιστορία του είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα από στιγμές πραγματικής ζωής, φαντασίας και πάθους στα όμορφα χρόνια της αθωότητας δυο νέων παιδιών που την έζησαν. Μέσα από μια τρυφερή κι άλλοτε σπαρακτική αφήγηση για τη ζωή τον πόλεμο, τον έρωτα, την αγάπη, τα όνειρα και τις ελπίδες των ανθρώπων που τη βίωσαν ως πρωταγωνιστές της όπου μέσα στην αφήγηση περνούν και διάφορα ιστορικά γεγονότα που χαρίζουν τη νοσταλγία αλλοτινών ρομαντικών ή μη ρομαντικών εποχών.

Μιλήστε μας λίγο για το θέμα του βιβλίου.Η ιστορία διαδραματίζεται στη Φλωρεντία του 1860.
Ο δυνατός έρωτας της Μαρίας Ρόζας και του Σαλιβέρειου βρίσκει εμπόδιο στον πατέρα της. Η κοινωνική του τάξη του πλούσιου Καλτσέτη απαγορεύει να παντρευτεί η κόρη του έναν κατώτερο της. Ο έρωτας τους όμως καρπίζει στα σπλάχνα της και για να μην μαρτυρήσει το μυστικό, μόνη και με πρακτικά μέσα, η Μαρια Ρόζα, αποβάλλει αλλά αιμορραγεί επικίνδυνα. Η Φραντζέσκα, η οικονόμος κρυφά απ’ όλους τη μεταφέρει στο «Νοσοκομείο των Αθώων».Μέρες αργότερα, ο Σαλιβέρειος με τη βοήθεια των φίλων του Βερονέζε και της Σίβυλλα κλέβει την αγαπημένη του και φεύγουν από την Ιταλία. Το νέο και δύσκολο ξεκίνημα της ζωής τους αρχίζει στη Ζάκυνθο την εποχή της συνένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα. Ο Σαλιβέρειος νέος και αψύς, βοηθάει τον αγώνα των Ζακυνθινών. Αποκτούν αρκετούς φίλους, αλλά η κλειστή κοινωνία δεν τους αποδέχεται καθώς είναι καθολικοί και ανύπανδροι. Στην «Παναγιά των αγγέλων», με μια τελετή βαφτίζονται και παντρεύονται. Αλλά σταματάω εδώ για να μην αποκαλύψω όλο το θέμα.

Πως θα χαρακτηρίζατε αυτό το βιβλίο σας;
Είναι πολύ άβολο κι επικίνδυνο να μιλάει ο συγγραφέας για το έργο του, ωστόσο τολμώ να πω ότι είναι ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων, με ανθρώπινα ψυχικά γνωρίσματα που προσελκύουν και διατηρούν την προσοχή και αφυπνίζουν τα συναισθήματα του αναγνώστη για τον ρομαντισμό που αποπνέει ο μύθος, καθώς και για τα ιστορικά συμβάντα που περνούν σαν υπομνήσεις μέσα από στη μυθιστορία όπως τα βίωσαν οι ήρωες παράλληλα με τις δικές τους προσωπικές αναζητήσεις.

Τι οφέλη θ’ αποκομίσει ο αναγνώστης από μια ιστορία αγάπης δύο νέων παιδιών;
Δύο θεωρώ πως είναι οι λόγοι. Πρώτος, για τη συναισθηματική δοκιμασία των ηρώων και τη γλαφυρή αφήγηση σε μια εποχή συνεχών αλλαγών και ανατροπών που ταυτίζει και ανταμείβει τον αναγνώστη από τη βαθιά πίστη των πρωταγωνιστών όπου με τη διεισδυτική ματιά τους στην καθημερινά αναπόφευκτη μοίρα της αφοσίωσης τους ο ένας στον άλλον δίνουν το μήνυμα, πως τίποτα άλλο δεν αξίζει στη ζωή περισσότερο εκτός απ’ την αλήθεια της αγάπης. Και δεύτερος λόγος, για το διάβασμα μιας τρυφερής-αληθινής ανθρώπινης ιστορίας που καταφέρνει ένα ταξίδι μέχρι τα βάθη της ψυχής.

Τώρα τι ετοιμάζετε;
Τον δεύτερο τόμο. Η ιστορία συνεχίζεται μέσα από τους απογόνους των πρωταγωνιστών φτάνοντας μέχρι το πολύ πρόσφατο παρελθόν σχεδόν στα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Ενδιαφέρον ακούγεται.
Καλή επιτυχία σε όλα.

Ευχαριστώ.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

μια ακόμη εκδήλωση για το βιβλίο
όσοι νιώθετε άνετα και έχετε χρόνο είστε ευπρόσδεκτοι!

Οι εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ
και ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ
σας προσκαλούν στην παρουσίαση
του βιβλίου του με τίτλο:

"Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε"

Πίνοντας κόκκινο κρασί κι ακούγοντας
μέσα από τη μουσική τη φωνή της Γεωργίας Ζώη
να δραματοποιεί κείμενα από το βιβλίο.
Για τον Δημήτρη Βαρβαρήγο και το βιβλίο του
θα μιλήσουν η συγγραφέας Ελένη Στασινού
και η ποιήτρια και κριτικός λογοτεχνίας Λυδία Λάβδα

Aποσπάσματα από το βιβλίο
θα διαβάσει η ηθοποιός Γεωργία Ζώη.

Mουσική τρία βιολιά και πιάνο
από το συγκρότημα Grescendo
το πρόγραμμα θα συνεχιστεί με τον μουσική

από τον Κώστα Μουστάκα

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε
στα τηλέφωνα: 210 2693800-4
στον AΓKYPA Πολυχώρο
Σόλωνος 124 & Eμμ. Mπενάκη,
Αθήνα.
τη Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009, στις 7.00 μ.μ.

Ό,τι αγαπήσαμε πίσω έμεινε

Ομιλία της Ελένης Γκίκα, από την παρουσίαση του βιβλίου που έγινε στον Ιανό, στις 29 Οκτωβρίου 2009

"Τι θα συνέβαινε αν ο Οιδίπους

και προ αυτού ο Λάιος υπήκουαν στον χρησμό?"

Είμαστε ό,τι αφήνουμε πίσω μας

Επαναλάμβανα, διαβάζοντας τον υπέροχο τίτλο του Δημήτρη “Ό,τι αγαπήσαμε πίσω έμεινε” κι έμοιαζε αυτή η φραστική εμμονή μου, σαν επιβεβλημένη απάντηση.

Ποιος στη χάρη μου σήμερα, έτσι?
Ανάμεσα σε δυο άντρες, σε δυο συγγραφείς που αποδεδειγμένα αγαπούν τη γυναίκα.
Το υποστηρίζουν με όλους τους τρόπους, με τη ζωή, με το έργο τους.

Φίλος αδελφικός, άνθρωπος του σπιτιού τολμώ να πω ο Δημήτρης, μου έχει ήδη προσφέρει μεγάλες χαρές.
Με την “Υπατία” του αξιώθηκα να ταξιδέψω μιλώντας για το σπουδαίο βιβλίο του αυτό στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.
Στο “Υστερόγραφο μιας συγγνώμης”, ε πια η αγάπη του στο “δεύτερο φύλλο” που πρώτο το έκανε, ήταν πλέον ολοφάνερη.
Ο Μίμης Ανδρουλάκης, γνωστός σε όλους, και μόνο το να σταθείς στο πλάι του και να μιλάς, καταντά τουλάχιστον αποκοτιά. Αλλά εδώ έχω τολμήσει να μιλήσω για βιβλίο του, τώρα θα κάνω πίσω? Εξάλλου σαν τη Μαρία Ρόζα του Δημήτρη είμαι και λίγο του vivere pericolozamente, τελικά.

Με το καινούργιο του βιβλίο, λοιπόν, ο Δημήτρης Βαρβαρήγος επιστρέφει. Στο ιστορικό μυθιστόρημα που μοιάζει να το κατέχει καλά. Και στην γυναικεία μοίρα σε εποχές που άνδρες νομοθετούν. (Θα μου πείτε και τώρα με την γυναίκα ανδρόγυνη? ας είναι) Επαληθεύοντας εκείνη τη σπουδαία και γενναία ρήση του Μάρκες πως

“την ιστορία μας και την ιστορία της οικογένειάς μας γράφουμε τελικά ξανά και ξανά”. Ακόμα κι όταν μιλάμε για άλλους, για τα δικά του πάλι ο καθένας μιλά.
Τα διλήμματα και τους φόβους μας δανείζουμε στους ήρωες, τις πολυθρόνες που καθήσαμε και τη θάλασσα π' αγαπήσαμε περιγράφουμε θέλοντας και μη στο χαρτί.
Πόσο μάλλον στην παρούσα περίπτωση που κάτι μου λέει πως η Ζωή- Μαρία Μοντανάρη είναι, Δημήτρη μου καλέ, η μαμά?

Ας είναι!
“Ό,τι αγαπήσαμε πίσω έμεινε”,
στο βιβλίο θα παραμείνουμε κι ό,τι αγαπήσαμε γίνεται εμείς.
Επειδή ένα δεν γίνεται να χάσουμε ή πίσω ν' αφήσουμε, τον εαυτό μας, που είναι “ό,τι αγαπήσαμε” και μας ακολουθεί.

“Στον έρωτα πάμε μ' ότι δεν είμαστε κι ό,τι δεν έχουμε”, μου έχει πει η Μαρία Μήτσορα σε συνέντευξη και θυμάμαι είχα ενθουσιαστεί.
Στη μυθιστορία του Δημήτρη, όμως, η Μαρία Ρόζα Καλτσέτι και ο Σαλιβέρι Μοντανάρι ερωτεύθηκαν με ό,τι ήταν, είχαν, και νίκησαν.
Ξεκινώντας από τη Φλωρεντία του 1860, αρχοντοπούλα αυτή, κατώτερος ταξικά ο Σαλιβέρι, πολεμώντας για τον έρωτά τους, δραπέτες της αγάπης στη Ζάκυνθο για να ζήσουν και μια και δυο φορές τον ξεριζωμό με τον μεγάλο σεισμό. Μέχρι να καταλήξουν στην ανοιχτή αγκαλιά της Αθήνας που όλα τα καταπίνει και τα χωρά. Προτάσσοντας, πρόλογο και καταλήγοντας σε επίλογο ο συγγραφέας, χωρίζει την αφήγησή του σε πρωτοπρόσωπη και τριτοπρόσωπη, αφήνοντας και εκείνο το προσωπικό στοιχείο που ήδη είπαμε να εννοηθεί.
Μια γυναίκα, γυναίκα που του έχει δώσει τα πάντα, θυμάται και αναζητώντας για τον επίγονο ρίζες, αφηγείται την ιστορία της προγιαγιάς.
Η ιστορία της Μαρίας Ρόζας τριτοπρόσωπη εξελίσσεται, όσον αφορά τον χρόνο, γραμμικά. Η ζωή των ηρώων στη Φλωρεντία και ο παράφορος και παράνομος έρωτάς τους, ο εγκλεισμός της ηρωίδας στο σπίτι και η αναγκαστική φυγή. Ακολουθώντας τη γυναικεία μοίρα της μητέρας, αλλά τολμώντας να ζήσει τη ζωή που δεν επέτρεπαν οι καιροί, αλλ' ούτε και τόλμησε να ζήσει κι αυτή. Ο ερχομός του ζευγαριού στη Ζάκυνθο. Ξένοι ανάμεσα σε ξένους. Η βάφτιση, ο γάμος, η ένταξη. Οι εγκυμοσύνες και τα νεκρά παιδιά. Ο κύκλος της ζωής και η πικρή διαπίστωση “απ' τα λάθη μας” και “υποφέροντας μαθαίνει κανείς”. Η ελπίδα, ο γιος, το σπίτι, ο σεισμός, το παρελθόν και τα κρυμμένα του μυστικά, η ζωή ξανά και ξανά απ' την αρχή, και γέννα και θάνατος και ελπίδα και “χτίζω στην άμμο σα να 'ναι στην πέτρα” και ξανά και ξανά απ' την αρχή, η ζωή με τους αποχαιρετισμούς, ο ερχομός στην Αθήνα και τα “Χρόνια που περνούσαν σαν σελίδες βιβλίου”,
σ' ένα βιβλίο που τα έχει όλα, ευθύς εξαρχής:
Ατμόσφαιρα εποχής, στη Φλωρεντία του 19ου αιώνα, στη Ζάκυνθο και στην Αθήνα της ίδιας σχεδόν εποχής.
Ιστορικό πλαίσιο, η ταξική κοινωνία στην ιταλική κοινωνία που επεμβαίνει στ' ανθρώπινα κι απαγορεύει ή επιτρέπει, υπαγορεύοντας γάμους, συμφέροντα, αγάπες και συμπεριφορές. Η Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα και οι μικροί προσωπικοί αγώνες που καθορίζουν ζωές.
Χαρακτήρες, με βασικούς τη Μαρία Ρόζα και τον Σαλιβέριο, που επαναστατούν, τολμούν και ξεπερνούν τη μοίρα τους, εκείνη τη γυναικεία, κι αυτός τη ταξική, τον σκληρό πατριαρχικό πατέρα, την υποταγμένη αυστηρή κυρία Νίνα- μαμά, τη στοργική, πιστή Φραντζέσκα, την ιδανική αδελφή Οφηλία και τους απλούς ανθρώπους της Ζακύνθου με όλες τις αντιφάσεις που μπορεί ένας άνθρωπος να εμπεριέχει, όλοι μας είμαστε σκοτάδια και φως.

Μια ιστορία που περικλείει όλον τον κύκλο και τη χαρμολύπη της ζωής. Τον άνθρωπο που σηκώνει ανάστημα στο ίδιο του το πεπρωμένο. Την αγάπη που όλα τα νικά. Την Ιστορία και τα Φυσικά Φαινόμενα που υψώνονται πάνω από τη μικρή ιστορία του καθενός και τη σοφή Νομοτέλεια, πως, ό,τι και να γίνει, στην πορεία η ζωή συνεχίζεται: γέννηση, θάνατος, επανάσταση, καταστολή, φόβος, ελπίδα, φως και σκοτάδι, ξανά και ξανά απ' την αρχή.

Επιτρέψατέ μου να τελειώσω με ένα μικρό απόσπασμα που μου επιβάλει το ίδιο το βιβλίο του Δημήτρη, το τόσο απολαυστικό και σπαρακτικό:

“... Τι θα συνέβαινε αν ο Οιδίπους και προ αυτού ο Λάιος υπήκουαν στον χρησμό? Αν δηλαδή και οι δυο δεν σήκωναν κεφάλι στο θείο θέλημα? Βεβαίως δεν θα υπήρχε λόγος να γραφτεί το έργο, θα έλειπε το δράμα απ' τη ζωή. Κι αλλιώς: ο άνθρωπος θα δεχόταν αυτόματα την τάξη των πραγμάτων, όπως ένα μυρμήγκι δέχεται ενστικτωδώς το φυσικό νόμο.
Η τραγωδία αρχίζει με την παρακοή του ανθρώπου στην κοσμική μοίρα, εκείνη των βιβλικών πρωτοπλάστων... Η απουσία του δράματος προυποθέτει παραίτηση από τον ελεύθερο εαυτό, απόλυτη παραδοχή των τεταγμένων γεγονότων. Το δράμα συνιστά εξέγερση, ανατρεπτική προσπάθεια της ιδρυμένης θείας τάξεως, η οποία δεν έχει καμία σχέσην με ηθική κακότητα....”
Στέλιος Ράμφος “Το αίνιγμα κι η μοίρα” (ποιητική τέχνη στον Οιδίποδα Τύραννον).

Δημήτρη μου καλέ, πολύ σ' ευχαριστώ, για την απόλαυση, την φιλία, την τιμή.
Κύριε Ανδρουλάκη μας, χαίρομαι τόσο πολύ που σας ξανασυναντώ.
Αναστασία και Χαρά μου (ε ναι, έχουμε εδώ και την εκδότριες, τρίτη, τέταρτη, πέμπτη γενιά? Φίλη της καρδιάς μου η Αναστασία και η Χαρά η τελευταία μου αισθητική, με ανέλαβε, να με ντύνει, να με στολίζει, να μου φιλοτεχνεί εξώφυλλα με τις υπέροχες ατμοσφαιρικές της φωτογραφίες, και τη ζωή.

Και αποχαιρετώντας σας να σας αποκαλύψω και ένα δικό μας οικογενειακό μυστικό που μπορεί και να εξηγεί πολλά. Πως η γιαγιά μου η Χρυσούλα, Σάββα, Σαβίνα, αψηφώντας τον πατρικό νόμο έκλεψε τον παππού Γιώργη και αποκληρώθηκε γι' αυτό.

Σας ευχαριστώ.







YΓ. Το... ποίημά μου στον Ιανό χθες για τον Δημήτρη.